هیچ وقت دلم نیومده! حتی امروز

می دونم دیر می شه… بشه. مهم نیست… هست؟!

که غمی دارم

دل و جان بردی اما

نشدی یارم… نشدی یارم… نشدی… یارم!

امروز خبر را که شنیدم باورم نشد. هر چه پرس و جو کردم، نتوانستم به خودم بقبولانم که رفته…

یاد کرمان افتادم و اولین جشنواره کتاب کودک و نوجوان ( که فکر کنم آخرین هم بود!)

طوماری امضا کردیم، همه نویسندگان برای اینکه کسی پیدا شود و از این پدر ادبیات ما تقدیری، تشکری چیزی کند. باشد که یادش بوده باشیم، نه بیشتر! اما نشد…

دوره ی مسجدجامعی وزیر گذشت و به صفارهرندی رسید و نام ابراهیمی هم برده نشد!!! گذشت، خدایش رحمت کند. از امروز ببینید این آدمها که آن روز هیچ توجه نکردند چه واویلا سر دهند و بلبشو کنند و آه و فغان…

لعنت بر پروپاگاندای مرده پرستی… و حیف نادر ابراهیمی…

دوستش می داشتم و می دارم!